انتساب زوال زمانی

انتساب زوال زمانی اعتبار یک تبدیل را بین نقاط تماس تقسیم می‌کند اما به لمس‌های نزدیک‌تر به لحظه خرید وزن بیشتری می‌دهد.

انتساب زوال زمانی از این فرض می‌آید که هرچه لمس به خرید نزدیک‌تر باشد نقش موثرتری در بستن داشته است، پس اعتبار به‌شکل نمایی از گذشته به حال زیاد می‌شود. این مدل بین دو افراط می‌نشیند: نه مثل خطی همه را برابر می‌گیرد، نه مثل آخرین‌کلیک همه را به یک نقطه می‌دهد. برای چرخه‌های خرید کوتاه تا میان‌مدت که در آن‌ها تازگی تماس واقعا مهم است — مثل کمپین‌های پروموشنال با مهلت — انتخاب منطقی‌ای است. اما سوگیری‌اش سیستماتیک است: کانال‌های بالای قیف که کاشف اولیه‌اند همیشه کم‌وزن می‌شوند، پس اگر با این مدل بودجه ببندید خطر خشک‌کردن آگاهی برند را دارید. سرعت زوال (نرخ نیمه‌عمر) خودش یک پارامتر تنظیم‌شدنی است و مثل هر مدل چندلمسی، اجرا به دوختن نشست‌های کاربر نیاز دارد.