نوع اتصال

نوع اتصال توصیف می‌کند کاربر با چه بستری به اینترنت وصل است — مثلا Wi-Fi، شبکه همراه یا اتصال سیمی — و به‌طور غیرمستقیم سرعت و پایداری تجربه او را نشان می‌دهد.

این ویژگی برای تصمیم‌های عملکرد مهم است، چون کاربری روی شبکه همراه ضعیف همان صفحه‌ای را که روی Wi-Fi سریع می‌آید، کند و بریده تجربه می‌کند؛ پس بدون دانستن نوع اتصال، تحلیل سرعت ناقص است. اما دو محدودیت جدی دارد. اول اینکه داده نوع اتصال از رابط برنامه‌نویسی مرورگر می‌آید که در همه مرورگرها یکسان و قابل‌اتکا نیست و بخشی از کاربران اصلا آن را نمی‌فرستند. دوم اینکه نوع اتصال با کیفیت واقعی یکی نیست: یک شبکه همراه نسل پنجم می‌تواند از یک Wi-Fi شلوغ سریع‌تر باشد، پس برچسب اتصال یک نشانه است نه اندازه‌گیری پهنای‌باند. برای همین نوع اتصال را باید همراه متریک‌های واقعی سرعت — مثل تجربه واقعی کاربران — خواند، نه به‌جای آن‌ها.