حریم خصوصی داده
متوسط تلفظEN/ˈdeɪtə ˈpraɪvəsi/
حریم خصوصی داده یعنی داده افراد فقط با مبنای اعلام‌شده، به اندازه لازم و در محدوده‌ای که خود فرد از آن آگاه است جمعآوری و استفاده شود.
قواعد حریم خصوصی در بازارهای مختلف یکسان نیستند، اما چند الزام در بیشتر آن‌ها تکرار میشود: مبنای روشن برای جمعآوری، محدود ماندن استفاده به همان هدف اعلام‌شده، جمعآوری حداقلی، سقف زمانی برای نگهداری، و مسیری برای دسترسی یا حذف داده به درخواست خود فرد. حریم خصوصی با امنیت یکی نیست: امنیت جلوی دسترسی غیرمجاز را می‌گیرد، حریم خصوصی می‌پرسد دسترسی مجاز اصلا تا کجا باید مجاز باشد. در آنالیتیکس وب معمولا صاحب سایت هدف پردازش را تعیین میکند و اطلاع‌رسانی به بازدیدکننده بر عهده اوست و ابزار تحلیلی به دستور او پردازش میکند؛ این تقسیم نقش در قرارداد سرویس تعریف میشود و جای مشورت حقوقی را نمی‌گیرد.
پرسش‌های پرتکرار
امنیت درباره جلوگیری از دسترسی غیرمجاز است: رمزنگاری، کنترل دسترسی، جداسازی محیطها. حریم خصوصی درباره مرز دسترسی مجاز است: اینکه اصلا چه دادهای حق جمعآوری دارد، برای چه هدفی و تا کی. یک سیستم میتواند کاملا امن باشد و همچنان حریم خصوصی را نقض کند، چون دادهای را جمع کرده که نباید میکرد.
شماره ملی، شماره کارت، رمز، توکن نشست و هر رشتهای که بهتنهایی فرد را شناسایی میکند نباید در نام رویداد، پراپرتی یا حتی query string آدرس صفحه قرار بگیرد، چون آدرس صفحه هم بهعنوان کانتکست ثبت میشود. اگر پیوند دادن رفتار به یک حساب لازم است، بهجای داده هویتی یک شناسه بیمعنا بفرستید و نگاشت آن را در سیستم خودتان نگه دارید.