حالت رضایت

حالت رضایت سازوکاری است که رفتار ابزار ردیابی را بر اساس انتخاب رضایت کاربر تغییر می‌دهد؛ با رضایت داده کامل جمع می‌شود و بدون رضایت جمع‌آوری محدود یا خاموش می‌شود.

حالت رضایت یک پله جلوتر از گرفتن رضایت است: به‌جای اینکه فقط انتخاب کاربر را ذخیره کند، آن انتخاب را به رفتار زنده ابزار وصل می‌کند. اصطلاح در بازار بیشتر با پیاده‌سازی گوگل شناخته می‌شود، جایی که حالت رضایت می‌تواند به‌جای توقف کامل، داده تجمیعی و بی‌نام محدودی بفرستد. اما همین نقطه محل بحث است: «جمع‌آوری محدود بدون رضایت صریح» از نظر بعضی رگولاتورها هنوز جمع‌آوری است. برای یک ابزار اول‌شخص که اصلا داده را نمی‌فروشد و کوکی شخص ثالث نمی‌گذارد، سطح ریسکی که حالت رضایت گوگل حل می‌کند از ابتدا کمتر است، ولی این معنایش «نیاز به رضایت ندارد» نیست؛ اطلاع‌رسانی به کاربر همچنان لازم است.